هدف: تعیین آستانه بی هوازی با استفاده از نقطه شکست ضربان قلب (HRDP) با هدف تعیین شدت بهینه تمرین مورد توجه پژوهشگران علوم ورزشی واقع شده و برای مربیان ورزشکاران اهمیت فراوانی دارد. بر همین اساس پژوهش حاضر با هدف تعیین آستانه بی هوازی با به کارگیری HRDP و استفاده از روش بیشترین فاصله (Dmax) به اجرا درآمد.روش: برای این منظور 15 نفر (با میانگین و انحراف معیار سنی 21±1.32 سال، قد 178±5.2 سانتی متر، و وزن 64.2±6.78 کیلوگرم) به عنوان آزمودنی های پژوهش انتخاب شدند. به منظور ایجاد HRDP از پروتکل هافمن استفاده شد. در این پروتکل برای تعیین HRDP، بار کار اولیه 40 وات بود و در هر دقیقه تا مرحله بازماندگی 20 وات اضافه شد. ضربان های قلب فعالیت آزمودنی ها لحظه به لحظه با استفاده از دستگاه پولار ثبت شد. همزمان در 5 مرحله مختلف با استفاده از انژوکت نمونه خون از سیاهرگ دست چپ آزمودنی ها جمع آوری و میزان اسید لاکتیک آن ها به طور مستقیم اندازه گیری شد. در تعیین آستانه بی هوازی با استفاده از HRDP و منحنی عملکرد ضربان قلب (HRDP)، دو روش مستقیم (اسید لاکتیک) و Dmax با هم مقایسه شدند.یافته ها: نتایج نشان داد که روش Dmax در برآورد آستانه بی هوازی روش دقیق و حساسی است و تفاوت معنی داری بین این روش و روش مرجع وجود ندارد و همبستگی بالایی با روش مبنا دارد (R=0.992).نتیجه گیری: روش Dmax جایگزین مطمئنی برای روش سنتی، پرهزینه و وقت گیر خون گیری متعدد است. بر همین اساس مربیان و ورزشکاران می توانند برای تعیین آستانه بی هوازی، از این روش استفاده نمایند.

تحقیق حاضر با هدف مقایسه روش های مختلف تعیین آستانه بی هوازی به اجرا درآمد. بدین منظور 15 نفر(با میانگین ± انحراف معیار سنی1.32±21 سال، قد 5.2±178 سانتی متر، و وزن 6.78±64.2 کیلوگرم) به عنوان آزمودنی های تحقیق انتخاب شدند. برای تعیین نقطه انحراف ضربان قلب (HRDP) از پروتکل هافمن استفاده شد. ضربان های قلب فعالیت آزمودنی ها لحظه به لحظه با استفاده از تله متری ثبت شد. همزمان در 5 مرحله مختلف با استفاده از انژوکت نمونه خون از سیاهرگ دست چپ آزمودنی ها جمع آوری و میزان اسید لاکتیک آنها به طور آنزیماتیک اندازه گیری شد. در تعیین آستانه بی هوازی با استفاده از HRDP و منحنی عملکرد ضربان قلب(HRDP) روش های بلک بورن (70 درصد ضربان قلب بیشینه)، روش 90 درصد ضربان قلب بیشینه معادله ناریتا، مدل بلند بیشترین فاصله (l.Dmax) و مدل کوتاه بیشترین فاصله (S.Dmax) با روش سنجش لاکتات (روش مبنا) مورد مقایسه قرار گرفتند. نتایج نشان داد که روش S.Dmax در برآورد آستانه بی هوازی، روش دقیقی است و تفاوت معنی داری بین این روش و روش مبنا وجود ندارد (8.83±167 در برابر 8.17± 168، 0.85=p). از طرف دیگر، مقایسه نتایج روش بلک بورن ، روش 90 درصد ضربان قلب بیشینه، معادله ناریتا و مدل L.Dmax با روش مبنا، نشان دهنده اختلاف معنی دار در برآورد آستانه بی هوازی با استفاده HRDP بود. با توجه به نتایج به دست آمده، می توان نتیجه گیری کرد که روش S.Dmax می تواند جایگزین مطمئن روش سنتی، پرهزینه و وقت گیر خون گیری متعدد (سنجش لاکتات) شود. برهمین اساس مربیان و ورزشکاران برای تعیین آستانه بی هوازی و کنترل شدت برنامه تمرینات خود می توانند از این روش استفاده کنند.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

سابقه و هدف: نوسانات هورمونی چرخه قاعدگی معمولا با تغییر در عملکرد ورزشی همراه است. هدف از تحقیق حاضر، مطالعه تاثیر مراحل مختلف چرخه قاعدگی بر عملکرد هوازی، انتخاب سوبسترای مصرفی و شاخصهای فیزیولوژیکی معادل با آستانه بی هوازی در زنان فعال شهر کرمان بود. مواد و روش ها: دوازده زن فعال با چرخه قاعدگی منظم در تحقیق شرکت کردند. آزمودنی ها دو آزمون فزآینده استاندارد را در اواسط مرحله لوتیال و فولیکولار خود تا سرحد واماندگی انجام دادند. درخلال آزمون گازهای تنفسی بطور نفس به نفس جمع آوری شد. آستانه بی هوازی (افزایش ناگهانی در معادله تهویه ای اکسیژن(VE/VO2))، نقاط Fatmax و cross over (با استفاده از مقادیر RER) تعیین و ضربان قلب و اکسیژن مصرفی معادل با آنها استخراج و این متغیر ها بین مراحل مختلف قاعدگی بوسیله آزمون t زوجی باهم مقایسه شدند. یافته ها: سطوح استرادیول و پروژسترون در مرحله لوتیال بطور معنی دار از مرحله فولیکولار بالاتر بود (05/0>P). اکسیژن مصرفی (میلی لیتر در کیلو گرم وزن بدن در دقیقه) معادل با آستانه بی هوازی (فولیکولار 3/3± 8/30، لوتیال 1/2± 6/34)، نقطه Fatmax (فولیکولار 6/1± 2/16 لوتیال 7/1± 1/19) و نقطه) Cross overفولیکولار 3/3± 18و لوتیال5/4± 8/21) بود و بین دو مرحله تفاوت معنادار داشت (همه (05/0>P)). وقوع زمانی Cross over در مرحله فولیکولار و لوتیال به ترتیب در ثانیه 72± 200 و 67± 230 بود و تفاوت بین دو مرحله معنی دار بود (05/0>P). نتیجه: گیری: بطور کلی، تحقیق حاضر نشان داد که مقادیر متفاوت هورمون های جنسی ممکن است سبب بهبود آستانه بی هوازی گردیده که به نظر می رسد این کار را از طریق تغییر سوبسترای مصرفی به سمت چربی در شدت های زیر آستانه بی هوازی انجام می دهد.

روشهای متعددی - اعم از تهاجمی و غیر تهاجمی - در برآورد آستانه بی هوازی ورزشکاران استفاده می شود و توافق همگانی در مورد اینکه کدام روش بهتر است وجود ندارد. هدف از مطالعه حاضر تعیین اعتبار آزمونهای کانکانی قدیم و جدید در برآورد آستانه بی هوازی مردان فعال است. 15 مرد فعال به طور داوطلب در این تحقیق شرکت کردند و در 3 جلسه مجزا با حداقل فاصله زمانی 48 ساعت 3 آزمون فزاینده را انجام دادند. آستانه بی هوازی در آزمونهای کانکانی قدیم و جدید بر اساس نقطه شکست ضربان و در آزمون مرجع بر اساس تجمع لاکتات خون تعیین شد. میزان همبستگی بین متغیرهای ضربان قلب، لاکتات و سرعت دویدن معادل با آستانه برآورد شده در آزمونهای کانکانی قدیم و جدید با آزمون مرجع با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون محاسبه و جهت تعیین توانایی پیش بینی از آنالیز رگرسیون استفاده شد. بین ضربان قلب و سرعت دویدن معادل با آستانه بر آورد شده با آزمون کانکانی جدید با ضربان قلب و سرعت معادل با آستانه لاکتات در آزمون مرجع همبستگی معنی دار (به ترتیب P<0.05، r=0.62، r=0.80، P<0.01) به دست آمد، ولی در آزمون کانکانی قدیم این همبستگی بین هیچ کدام از متغیرها معنی دار نبود. نقطه شکست ضربان قلب در آزمون کانکانی جدید بالاتر از آستانه لاکتات در آزمون مرجع برآورد شده بود. نتایج این تحقیق نشان داد آزمون کانکانی جدید از اعتبار لازم جهت برآورد آستانه بی هوازی برخوردار است، در حالی که استفاده از آزمون کانکانی قدیم بدین منظور به مربیان ورزش توصیه نمی شود.

مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر استنشاق اسانس الکلی نعناع (Menthe piperita L.) برای توان هوازی و زمان رسیدن به آستانه بی هوازی مردان ورزشکار طراحی و اجرا شد. بدین منظور 20 ورزشکار مرد (با میانگین سنی 20±4 سال، قد 175±5 سانتی متر، وزن 68±4.2 کیلوگرم و 43.21±3.43, Vo2max میلی لیتر برای هر کیلوگرم از وزن بدن در دقیقه) به صورت تصادفی انتخاب و به دو گروه 10 نفری تجربی (استنشاق اسانس الکلی نعناع) و گروه کنترل (استنشاق ترکیب آب و الکل) تقسیم شدند. ابتدا آزمودنیهای گروه تجربی به مدت 30 دقیقه ترکیبی از اسانس نعناع و الکل سفید را استنشاق کردند. سپس از آنها آزمون کانکانی و بعد از یک استراحت 15 دقیقه ای، آزمون بروس گرفته شد. گروه کنترل نیز در شرایط مشابه تمرین نمودند، با این تفاوت که ترکیب آب و الکل را استنشاق نمودند. برای مقایسه عملکرد هوازی و بی هوازی آزمودنیها در پیش آزمون از آزمون t برای گروههای مستقل و برای بررسی تاثیر استنشاق اسانس الکلی نعناع از روش تحلیل واریانس (ANOVA) یک طرفه استفاده شد. سطح معنی داری برای تمام مراحل محاسباتی (P£0.05) در نظر گرفته شد. یافته های پژوهش نشان داد استنشاق اسانس الکلی نعناع با غلظتهای مختلف موجب افزایش معنی دار در توان هوازی (p£0.013) و افزایش معنی دار در زمان رسیدن به آستانه بی هوازی شد (p£0.012). تفاوت معنی داری در زمان مشابه در عملکرد جسمانی گروه کنترل مشاهده نشد. بهبود مشاهده شده در عملکرد جسمانی متعاقب استنشاق اسانس الکلی نعناع ممکن است به دلیل افزایش در حجم و ظرفیت ریوی و افزایش کارایی تنفسی و تحریک سیستم عصبی سمپاتیکی باشد. بر اساس نتایج بدست آمده از این مطالعه، ورزشکاران می توانند برای توسعه عملکرد جسمانی از استنشاق اسانس نعناع استفاده نمایند.

مقدمه: سیستم قلبی عروقی یکی از مهمترین بخش های طراحی تمرینات ورزشی به شمار می آید و دامنه اثر گذاری تمرینات ورزشی می تواند از آستانه هوازی تا آستانه بی هوازی اتفاق بیافتد. بنابراین هدف از اجرای تحقیق حاضر، تعیین دامنه اثرگذاری تمرین مبتنی بر منحنی عملکرد ضربان قلب در مردان جوان فعال بود. روش کار: به همین منظور، تعداد 20 نفر از پسران جوان و فعال با میانگین سنی 5 تا 25 سال به عنوان آزمودنی انتخاب شدند و آزمون درمانده ساز دویدن بر روی نوارگردان را اجرا کردند. ضربان قلب و سطح اسید لاکتیک خون معادل آستانه هوازی و بی هوازی به ترتیب با استفاده از روش Dmax اصلاح شده و دستگاه سنجش لاکتات تعیین گردید. همزمان با استفاده از سیستم تجزیه و تحلیلی گازهای تنفسی، تغییرات حجم اکسیژن مصرفی و دی اکسید کربن تولیدی مورد سنجش قرار گرفت. دراین پژوهش به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آماری توصیفی مانند دسته بندی کردن اطلاعات و تبدیل آنها به جداول فراوانی، تنظیم درصد فراوانی و میانگین و انحراف استاندارد متغیرها استفاده شد. همچنین برای محاسبه سطح زیر منحنی از عملیات انتگرال گیری مورد استفاده قرار گرفت. نتایج: نتایج نشان داد که برای تعیین آستانه هوازی و بی هوازی می توان از روش مبتنی بر بیشترین فاصله از منحنی عملکرد ضربان قلب و نیز سطح اکسیژن مصرفی و لاکتات خون استفاده کرد. همچنین منحنی عملکرد ضربان قلب برای تعیین دامنه موثر تمرینی، سطح زیر منحنی و سرعت گام برداری معادل آستانه هوازی و بی هوازی موثر می باشد. نتیجه گیری: بنابراین می توان نتیجه گرفت با استفاده از مدل منحنی عملکرد ضربان قلب می توان دامنه اثرگذاری تمرین را تعیین کرد و به عنوان روشی جدید در ارایه برنامه های تمرینی مورد استفاده قرار داد.

در طی ورزش زیربیشینه، سطح اسید لاکتیک خون، تقریباً به همان اندازه سطح استراحت باقی می ماند. در حالیکه در ورزش بیشینه، تولید اسیدلاکتیک افزایش می یابد، نقطه ای که اسید لاکتیک شروع به افزایش می نماید را اصطلاحاً آستانه بی هوازی می نامند. این مطالعه به منظور تعیین آستانه بی هوازی درطی ورزش انجام گرفت. 15 نفر ورزشکار داوطلب 26-23 ساله انتخاب شدند که بروی دوچرخه ارگومتر پدال زدند، در پایان هر دوره سه دقیقه ای نمونه خون گرفته شد و بارکاری دوچرخه 25 وات افزایش یافت و پارامترهای تنفسی بصورت کامپیوتری توسط ارگورسپیرومتر اندازه گرفته شد. نتایج نشان داد که در طی ورزش حجم اکسیژن مصرف شده و دی اکسید کربن تولید شده رو به افزایش رفت، در ابتدا افزایش ایندو متناسب با هم بودند و لیکن از دقیقه نهم به بعد حجم دی اکسیدکربن تولید شده بیش از اکسیژن مصرف شده افزایش یافت و در فاصله دقیقه نهم و دوازدهم دو منحنی از هم فاصله گرفتند و این در واقع همان آستانه بی هوازی است که در این مطالعه با استفاده از تغییرات افزایشی در حجم دی اکسید کربن تولید شده حاصل از ورزش بیشینه و تغییر شیب خطوط رگرسیون درمنحنی VCO2 وVO2 بدست آمد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.